آرامش

روحی که مسیر تکامل را به سوی آگاهی الهی طی می کند، اندک اندک و به آهستگی طعم آرامش واقعی را خواهد چشید. به همین خاطر آرامش محتاج حرکت به سوی آگاهی است. هرچند خود این حرکت و رفتن به سوی کمال، رنج و درد به همراه دارد، اما آرامشی که فرد در درون اش حس می کند، قابل مقایسه با هیچ چیز نیست. 

برخی از افراد، آرامش را در امکانات و اسباب دنیوی و لذت های نفسانی جستجو می کنند، اما دریغ از اینکه آرامش محصولی درونی است و جلوه های بیرونی آرامش معمولا ماندگاری بسیار اندکی دارند. برخی نیز آن را در عدم تحرک و عدم فعالیت و دوری از اجتماع جستجو می کنند اما وقتی تنهایی به سراغ افرادی با آگاهی پست می رود، معمولا سلب آرامش فردی را به همراه دارد. چرا که حالت های روانی نامطلوب و نفسانی در اوقات تنهایی فشار بیشتری بر فرد اعمال می کنند. به همین خاطر روح های بزرگ تنهایی را به خاطر آرامش بیشتر ارج می نهند و روح هایی با آگاهی پست، از تنهایی و خلوت گریزانند.

انسان به وسیله پنج نفسانیات ذهن نیز نمی تواند به آرامش دست یابد، چرا که هر کدام از این ها به نوعی از بین برنده انرژی درونی انسان هستند و نشت انرژی از هر کدام، انسان را بیشتر به ورطه نفسانیات می برد که از بارزترین حالت های آن از بین رفتن آرامش فردی به خاطر هدر رفت انرژی می باشد. برای درک بیشتر، طمع را در نظر بگیرید. انسانی که آرزو می کند ثروت مادی بیشتری داشته باشد تا به آرامش و رفاه دست یابد، برای دستیابی به آرزوی خود، سعی بیشتری در جمع کردن ثروت می کند و در مراحل اولیه از این اکتساب احساس لذت می کند اما به تدریج تغییری در این اکتساب روی می دهد به نحوی که فرد دیگر نه از اکتساب، بلکه از افزایش ثروت مادی احساس لذت می کند. در نهایت زندگی فرد در جمع کردن و انباشت کردن مادیات خلاصه می شود.

« یکی از جالبترین مسائل درباره آرامش این است که کسب آن به فعالیت نیاز دارد. معمولا گمان می کنیم که آرامش تنها در لحظات آرام پیدا می شود، اما در واقع، آرامش نتیجه حرکت است. ما گاهی آرامش را در گریز از فعالیت تصور می کنیم. در نوعی خرسندی که مثلا در یک شبانگاه سرد، هنگام خواندن یک کتاب مقابل آتش پیدا می شود. اما آرامش در حقیقت آزاد کردن خودمان از حالات روانی نامطلوب و جایگزین کردن آنها با حضور آگاهی یعنی هوشیاری است.

در نهایت باید گفت، روح نیازمند حرکت به سوی تکامل و آگاهی است و این حرکت به سوی منبع آگاهی، باعث ایجاد آرامش درونی در فرد می گردد. اگر طالب آرامش هستید، به فعالیت بپردازید و در این بین، فعالیت های معنوی آرامش واقعی را نصیب تان خواهند کرد